Freegaia 1 – De vraag

Freegaia – De stad begint te stralen · Aflevering 1 · Deel 1 van 23

Wat heb je de afgelopen weken al aan goeds gedaan voor het algemeen belang?

Alice heeft een tijdje naar de vraag gekeken. Toen zei ze: „niets“ dacht en „Ik was er voor mijn kinderen“ getypt, omdat ze verder niets kon bedenken.

Als Bob de keuken binnenkomt, is het bijna middernacht en zit Alice te huilen. Ze zit aan tafel, met voor zich het bord met de restjes pasta van de kinderen, die ze staand had willen laten eten, en in haar hand schijnt haar mobieltje.

Bob blijft in de deuropening staan. Hij kent Alice nu een half jaar en heeft haar nog nooit zien huilen. Hij ziet de mobiele telefoon. Hij ziet dat ze naar de mobiele telefoon kijkt en niet naar hem. En hij heeft een vermoeden dat hem niet bevalt.

„Wie schrijft je?“

Alice lacht. „Niemand die je kent.“

Dat is het antwoord dat hij niet wilde horen. Hij gaat naast haar zitten en steekt zijn hand uit.

Ze geeft hem de mobiele telefoon.

Op het scherm staat, achter een gouden vinkje, de zin van Alice zelf: Ik was er voor mijn kinderen. Daaronder staat een bericht. Het begint met Beste Alice, welkom!, en het is kort:

De gemeenschap bedankt je — voor de tijd die je aan je kinderen besteedt.
Je eerste 100 Gradido zijn een blijk van dank voor wat je al lang geleden hebt gedaan.
Leuk dat je er bent.

Daaronder, in kleinere letters, staat wie dit heeft bevestigd: De software heeft deze eerste bedankboodschap meteen bevestigd, zodat je meteen aan de slag kunt. Bij alles wat je vanaf nu invoert, kijkt er een mens mee. En helemaal onderaan staat een getal met drie letters erachter, die hij niet kent: 100,00 GDD.

Hij leest het bericht twee keer. Er staat niets ergs in. Dat is het juist. Er staat dat de gemeenschap haar bedankt voor de tijd die ze aan Helena en Gustav besteedt. Er staat wie het heeft bevestigd. En dan staat er een getal.

„Een stuk software“, zegt Bob.

„Het staat er toch bij.“

„Je hebt gehuild vanwege een stuk software.“

„Ik heb gehuild omdat het waar is.“ Alice veegt met haar mouw over haar gezicht. „Lees het nog eens. Het is waar.“

„Hoeveel kost dat?“, vraagt Bob.

„Niets.“

„Wat kost het eigenlijk?“

„Niets, Bob. Ik heb het gelezen. Twee keer.“

Hij scrolt. Waarom honderd?, staat daar, en daaronder staat dat er vanaf nu elke maand een aantal worden uitgereikt, tot wel duizend, voor het goede dat men doet voor het algemeen belang.

„Duizend per maand“, zegt Bob. „Er zit een addertje onder het gras.“

„Zoek hem dan maar.“

Hij zoekt de kleine lettertjes en vindt ze: de privacyverklaring, helemaal onderaan, en hij leest die terwijl Alice toekijkt. Dan de aanmeldpagina. Daar wisselen de regels elkaar af, en één ervan blijft hem bij, drie woorden: Gemeenschapsgericht. Decentraal. Open source. Hij gelooft geen van alle. Maar het derde kun je controleren.

„Heb je je daar ingeschreven? Met je echte naam?“

„Met mijn echte naam.“ Alice neemt zijn mobieltje niet af. „Ik heb er ergens over gehoord, ik weet niet meer waar. Dat alleenstaande moeders daar iets betekenen. En toen vroeg het me wat ik goeds had gedaan, en ik dacht: niets. Ik heb gewerkt, ik heb de kinderen naar bed gebracht, ik ben naar de sociale dienst geweest.“ Ze wijst naar de koelkast, waar het dienstrooster hangt, met daarboven de zon die Helena met kleurpotlood heeft getekend. „Dat is alles wat ik doe. En toen heb ik het opgeschreven. Gewoon zoals het is.“

Bob kijkt naar de zin met het gouden vinkje. Zes woorden.

„En daarop geeft een softwareprogramma je antwoord.“

„De eerste keer. Zodat het snel gaat en je niet eerst hoeft te wachten.“ Alice tikt op het korte zinnetje. „De volgende keer lezen mensen mee. Presentatrices, presentatoren. En ze schrijven dat het moederschap een dienst aan het algemeen belang is. Een van de belangrijkste.“ Ze ademt uit. „In acht jaar tijd heeft iemand me dat voor het eerst gezegd.“

„Een programma heeft het je verteld.“

„Iemand heeft het de software aangeleerd.“

Bob legt de mobiele telefoon op tafel, met het scherm naar boven, zodat het bericht tussen hen in ligt.

„Ik wil weten wie dat is“, zegt hij. „Wie ze zijn. Wat ze willen.“

„Ik weet wat ze willen,“ zegt Alice. „Ik wil het aan Carla laten zien.“

„Laat het me eerst maar eens zien.“

Zo werkt het in de software

Die Frage, die Alice um Mitternacht liest, stellt Dein Gradido-Konto beim ersten Öffnen auch Dir.

1. Konto öffnen. Geh auf gdd.gradido.net en log in. Heb je nog geen account? Tik dan op „Registreren“. Heb je je wachtwoord niet meer bij de hand? Op de inlogpagina staat „Wachtwoord vergeten“.
2. Beantwoord de vraag. Wanneer je de app voor het eerst opent, vraagt het account je wat je de afgelopen weken al aan goeds hebt gedaan voor het algemeen belang. Maak een van de voorgestelde zinnen af of schrijf je eigen zin. Ben je gepensioneerd? Vink dan het vakje „Je levenswerk telt“ aan.
3. Opslaan en lezen. De software bevestigt je eerste bedankje meteen: 100 Gradido, met een bericht dat Bob twee keer leest. Bij alles wat je vanaf nu invoert, kijkt er een mens mee.

Du hast die Frage schon einmal beantwortet? Dann findest Du Deine Antwort unter „Transaktionen“: Absender ist die Gemeinschaft, über dem Betrag steht „Geschöpft“.

Du hast schon früher geschöpft, lange vor dieser Frage? Dann stellt Dein Konto sie Dir nicht mehr. Dein Dank steht seit damals unter „Transaktionen“, und beim Schöpfen beantwortest Du die Frage jeden Monat neu.

👉 Naar je Gradido-account

Volgende aflevering op donderdag 22 oktober: „Freegaia 2 – De addertje onder het gras“. Bob leest tot half drie, en zaterdag komt Carla langs.
Alle afleveringen op één pagina: Freegaia